آشپزی ایرانی

از آشپزی ایرانی در تاریخ افسانه‌ای ایران آمده است که پختن خوردنی از دوران پادشاهی ضحاک آغاز شد.

پیش از آن دیوها به این هنر آشنایی داشتند و انواع آش‌ها و اباهای خوش و خوردنی‌های

لذیذ را می‌پختند. از میان نوشته‌هایی که از زبان پهلوی در دست است در رساله دلکش

خسرو کواتان و ریتک (خسرو و ریدگ) نکاتی دربارهٔ خورش‌ها و خوردنی‌ها و شیوهٔ بکار بردن

و چگونگی آنها در دوره ساسانی به دست می‌آید که در تنظیم تاریخ آشپزی ایرانی  در ایران مآخذ معتبر است.

نام بسیاری از طعام‌های ایرانی و اصطلاحات طباخی که معرب کرده شده است در

کتاب‌های زبان عربی دیده می‌شود.

در زبان عربی کتاب‌های چندی در زمینهٔ آشپزی ایرانی  وجود دارد

که با پخت‌وپز ایرانیان بی ارتباط نیست چه از حیث اصطلاح و واژه میان این دو دسته شباهت‌هایی

دیده می‌شود. این امر احتمالاً به این سبب بوده است که در دستگاه‌های دیوانی و اداری

خلفای عباسی تعداد زیادی از ایرانیان دخیل بودند و طبعاً آداب و عادات آنان در زندگی اعراب نفوذ

کرده، از جمله روش آشپزی ایرانی در زمان عباسیان مورد توجه قرار گرفته است.

در زبان فارسی ۴ کتاب مستقل در آشپزی ایرانی شناخته شده است که عبارتند از:

کارنامه در باب طباخی و صنعت آن تألیف حاجی محمدعلی باورچی بغدادی از عصر شاه اسماعیل
مادةالحیوة از نورالله آشپز شاه عباس
«نسخه شاه جهانی» این کتاب در دوران پادشاهی شاه جهان (۱۰۲۷-۱۰۶۸) از پادشاهان مغولی هند تألیف شده است.
«کارنامه» تألیف نادرمیرزا نویسندهٔ کتاب تاریخ تبریز است که در عصر قاجار نوشته شده است.

دکمه بازگشت به بالا